istanbuldaydım.. 6 ay kadar süren maceram birtakım sebepler yüzünden bitmişti.memleketime dönmek için buruk bir şekilde biletimi aldım.. buruk bir şekilde diyorum,çünkü sevdalısı olduğum şehri terkediyordum.. ve de yalnızdım.. biletimi alırken de,otogara giderken de.. kimsem yoktu.. 4 tane de bavulum vardı.. tek başıma kalacağımı hesap etmemişim.üstelk param da kalmamıştı.otobüsün kalkış saatine 15 dk kala bekleme salonuna geçtim.en köşeye.. cam kenarına.. arkadaşımın aldığı poğaçayı çıkardım çantamdan.bir taraftan da çocuklar gibi ağlayarak..
boğazımdan geçmek bilmiyordu o poğaça. yan tarafta mini marketi görünce hemen oraya gittim. gittim ama cebimde sadece 5 kuruş.. çay istedim.. 1lira olduğunu öğrenince alamadım.. selpak almaya yetti param.. yani sadece gözyaşlarımı silebilirdim.. sonra eski yerime geçip akan gözyaşlarımı sildim.. bir taraftan da boğazımdan geçmemekte ısrar eden poğaçayı yutmaya çabalayarak.. sonra bana doğru elinde kocaman bir bardak çayla gelen mini market sahibini gördüm.
içimden keşke.. diyordum.. ve sonra.. sanki içimdeki sesi duymuş gibi o adam yanıma kadar gelip “buyrun ikramımız olsun” dedi.. öyle mutlu olmuştumki.. sadece bir çaydı bana sunulan ama beni öylesine mutlu etmişti ki.. aklıma geldikçe gülümsüyorum.. ve yürekten bir teşekkür gönderiyorum.. sıcacık çay için.. gözyaşlarımın çay alamadığım için aktığını düşünen merhametli insan için..
Mevlude, iyilikler.net
